संरक्षण

तो डॉक्टरांच्या केबीनबाहेर अस्वस्थपणे येरझरा घालत होता. तिला नुकताच सातवा संपून आठवा लागला होता. सगळं सुरळीत सुरू होतं आणि अचानक आज सकाळी त्याला ऑफिसमध्ये फोन आला कि तिला अ‍ॅडमिट केलं आहे. का, कशासाठी या प्रश्नांची काही उत्तरं न देता फोन कट झाला होता. तो तसाच हॉस्पिटलमध्ये आला तेव्हा त्याला कळलं कि तिला खूप चक्कर येत होती म्हणून ती जी डॉक्टरांकडे गेली, ती तिथेच बेशुद्ध पडली.

थोडी दीवानी, थोडी सयानी, बाजीराव मस्तानी

ऐतिहासिक घटनांवर आधारित असलेले काही चित्रपट आपल्या माहितीत भर टाकून जातात. कधी कधी नको ती भरदेखील टाकतात. उदाहरणार्थ सांगायचं झालं तर बाजीराव मस्तानी हा चित्रपट. या चित्रपटाचा गाभा जरी बाजीराव पेशवे आणि मस्तानी यांची प्रेमकहाणी असली तरी त्यात अनेक सत्यांना त्यात फाटा दिला गेलेला आहे. सिनेमॅटिक लिबर्टी वगैरे असावी कदाचित पण प्रियांका चोप्राने काशीबाईंची भूमिका वठवली म्हणून तिला लंगडताना दाखवायचं नाही हे काही पटलं नाही.

नमस्कार अनामित वाचकांनो,

मी नियमीत ब्लॉगिंग सुरू करून काही दिवसच झाले असतील, मला WhatsApp वर संदेश येऊ लागले आहेत. मला नियमीत संदेश पाठवणाऱ्या सर्वांना नम्र विनंती आहे कि कृपा करून आपलं नाव आणि कुठला लेख वाचला हे आधी सांगत जा.

सामाजिक भान

हा फोटो कुठे, कधी काढला गेला आहे हे मला माहित नाही पण फोटोत जे दिसतंय ते सद्यपरिस्थितीबद्दल भाष्य करण्यासाठी पुरेसं आहे, असं मला वाटतं.

सामाजिक भान, आपली जबाबदारी वगैरे समजून वृक्षारोपणाचे उपक्रम राबवले जातात, फोटो काढले जातात पण दुसऱ्या दिवशी त्या नवीन लावलेल्या रोपट्यांना पाणी देण्याचं किती जणांना लक्षात राहातं? वृक्षारोपण कार्यक्रमाचे फोटो सोशल नेटवर्किंग साईट्सवर प्रकाशित केल्यानंतर, त्या रोपट्याची वाढ योग्य रितीने होत असल्याचे फोटो मात्र पोस्ट होताना दिसत नाहीत. कि वृक्षारोपणासारखे उपक्रम ही देखील निव्वळ स्वत:ची प्रसिद्धी करण्याची बाब झाली आहे?

भित्र्या लोकांची शूर वस्ती


एखादा बेडर, मुळातच शूर असलेला माणूस क्रौर्याची परिसीमा गाठू शकत नाही कारण त्या बेडरपणात, शौर्यात तो स्वत:कडचं काहीतरी पणाला लावणार असतो. त्यात दुसऱ्याला इजा करण्याचा भाग आलाच तर नाईलाजाने येतो.

भित्र्या माणसाचं तसं नसतं. क्रौर्य हाच त्याचा शूरपणा असतो. त्याला क्रौर्य हे दुसऱ्याला इजा करण्यासाठीच वापरायचं असतं. एखाद्या भित्र्या माणसाच्या हातात जर सूत्र असली तर आपल्याला आयुष्यभर कुणालातरी, कशालातरी घाबरून रहावं लागल्याचं सगळं नैराश्य तो पुरेपूर आपल्या क्रौर्यकर्मांतून दाखवतो. सोशल नेटवर्किंग हा तर अशा भित्र्या लोकांना आपला शूरपणा दाखवण्यासाठी मिळालेला मोठ्ठा प्लॅटफॉर्म! इथे तुम्ही खऱ्या नावापेक्षा खोट्या नावाने दाखवलेला शूरपणा जास्त गाजतो, हे विशेष.

कालाय तस्मै नमः

मी सुरूवातीलाच ठरवलं होतं कि अठरा वर्ष पूर्ण झाल्यावर आपल्या शिक्षणाचा किंवा आपल्या वैयक्तिक खर्चाचा भार होता होईस्तो आईवडिलांवर टाकायचा नाही. त्यामुळे १२ वीची परिक्षा आटोपल्यावर टायपिंगसोबत जोडीला एखादा कोर्स केला कि चांगली नोकरी मिळेल, ह्या अपेक्षेने मी ऑफिस रिसेप्शनिस्ट डिप्लोमा अभ्यासक्रमाला प्रवेश घेतला होता. त्यात टेलिफोन ऑपरेटिंग, इलेक्ट्रॉनिक टायपिंग वगैरेही शिकवलं जाणार होतं. ही त्या काळातील गोष्ट आहे, जेव्हा कॉम्प्युटर हा शब्द फक्त ऐकून माहित होता. हजारात एखाद्याच्या घरात कॉम्प्युटर असायचा.