टॅक्सीतला अनाहूत प्रवासी

टळटळीत दुपार झालेली. टॅक्सी तुफान वेगात चाललेली असूनही आत बसून उकडत होतं. तशातच सिग्नलला टॅक्सी थांबली. एक तर बाहेर भगभगतं उन, टॅक्सीचे पत्रे तापलेले, त्यात हा पाच मिनिटांचा सिग्नल. टॅक्सी थांबून पुरते दहा सेकंदही झाले नाहीत तोच जीव नकोसा करणारा उकाडा जाणवू लागला. श्शऽऽ असं करत कितीही रुमालाने चेहेर्‍यावर हवा घेण्या प्रयत्न केला तरी प्रचंड उकाड्यापुढे तो इवलासा रूमाल कमीच पडत होता.

गुलाबी नोट

एक हजाराची नोट मोडण्याचा ताप कमी होता कि काय म्हणून आता दोन हजाराच्या नोटेला सगळीकडे फिरवावं लागतं. ही गुलाबी नोट (कि भैंस?) कुणीही स्विकारयला तयार होत नाही. मागल्या वेळेस शंभराच्या नोटा तुम्ही मला आणा राया! असं गुणगुणत नवऱ्याला प्रेमाने सांगता येत होतं. ह्यावेळेस तेही करता येत नाही. अति उद्वेगाने कधी कधी मनातून जे विचार बाहेर पडतात, त्याला कविता म्हणून प्राप्त परिस्थितीवर विनोद करावे लागतात.

परिघाच्या बाहेरचं जग



© Kanchan Karai

अनुस्वार है बडे काम की चीज

ये जो अनुस्वार है ना, बडे काम की चीज है ।

पुस्तकी भाषेत लिहिलेलं ’करावे तसे भरावे’ हे वचन बोलीभाषेतून लिहीताना ’करावं तसं भरावं’ असं लिहावं. अनुस्वार न दिल्यास शेवटच्या अक्षराचा उच्चार दीर्घ गृहित धरला जात नाही. असं मी नाही व्याकरण म्हणतं.

हम्मा हम्माचं रिमिक्स

श्रद्धा कपूर आणि आदित्य रॉय कपूर दोघेही ’क्यूट’ ह्या सदरात जमा होणारी मंडळी आहेत. त्यांचं ’हम्मा हम्मा’ गाण्यावरचं नृत्य पाहून ते इष्काच्या रंगमहालात प्रितीचा गुलाल उधळत आहेत असं अजिबात वाटत नाही.

फार फार तर कुत्र्याची दोन गोंडस पिल्लं एकमेकांशी कसं लुटूपुटूचं भांडतात, तशी वाटतात.

ते उदाहरण बरं वाटत नसेल तर ठिकरीचा खेळ खेळता, खेळता रस्त्यातून जाणाऱ्या गायीला पाहून बालकं ओरडतात ’हम्माऽ हम्माऽऽ’ तशी वाटतात, असं म्हणू पण जे काही चाललं आहे त्याला ’सेक्सी, उत्तान, मादक, भडक’ असं काही म्हणता येणार नाही.

रहमानची काळजी वाटते. आपल्या गाण्याचं इतकं भीषण रिमिक्स त्याने कसं सहन केलं असेल?

माझ्याप्रमाणे स्वत:च्या डोळे व कानांवर अत्याचार करून घेण्यास उत्सुक असणारांसाठी गाण्याची लिंक खाली दिली आहे.

मनाचा ब्रेक

आज ’लोकसत्ता’मध्ये एक बातमी वाचली आणि सहा वर्षांपूर्वी व्यक्त केलेल्या मनोगताची आठवण झाली. परिस्थितीमध्ये काहीच बदल झालेला नाही, हे पाहून अस्वस्थ वाटतंय.

मुलं जरा मोठी झाली नाही की त्यांना गाडीचे वेध लागतात. मग गाडी चालवण्यासाठीची त्याची वयोमर्यादा पूर्ण झालेली नसली तरी काही आईबापांच्या दृष्टीने त्या गोष्टीला कवडीमोल किंमत असते. ’आपलं पोरगं ना, मग त्याला ड्रायव्हिंग येणारच’ असला फाजिल गैरसमज बाळगून बाळाच्या हातात गाडीच्या किल्ल्या सोपवल्या जातात. सोबतीला पालक स्वत:ही त्याला शिकवण्यासाठी गाडीत बसतात. हेतू हा की एकदा का लायसन्स मिळण्याएवढं वय झालं की मग ड्रायव्हिंगच्या शिकवण्या घेत बसण्यापेक्षा आधीच ’हात साफ’ केलेला बरा. पण या हात साफ करण्याच्या हट्टापायी पोरगं कुणाचं तरी आयुष्यच साफ करून टाकतं...

’बगळा’चे वाचन

’बगळा’ ह्या प्रसाद कुमठेकर लिखित कादंबरीच्या पहिल्या प्रकरणाचं वाचन अभिनेत्री अमृता सुभाष यांनी ’चला वाचू या’ ह्या श्रीनिवास नार्वेकर यांनी आयोजित केलेल्या कार्यक्रमात केलं होतं. त्याची ही छोटीशी झलक.

ऐका तुम्ही. नक्की आवडेल. माझ्या बावाजीला छोटासाच उतारा वाचून दाखवला होता. तो हसून हसून कोलमडला.

फेसबुक मित्रयादीबद्दल नम्र सूचना


सर्व मित्रमैत्रीणींना नम्र विनंती आहे कि फेसबुकवर आजपर्यंत स्विकारलेल्या व स्विकारावयाच्या आगामी फ्रेन्ड रिक्वेस्ट्स कृपया पुन्हा तपासून पहाव्यात. फेक अकाउंट अ‍ॅड करण्याची चूक माझ्या हातून झालीच नाही, असं नाही मात्र लक्षात येताक्षणीच अशा "मित्रांना" दूर लोटले होते.

मित्रहो,

फेसबुकची मित्रयादी कमी करणे म्हणजे काही विशेष असतं मला वाटत नाही म्हणून वारंवार मी जाहीर करत नाही पण उद्या मित्रयादीतील काही जण कमी झालेले दिसतील. ’ओन्ली फ्रेन्ड्स’ सेटिंग्जवर पोस्ट केल्यामुळे त्यांना हे स्टेटस उद्या यादितून काढल्यावर दिसणार नाही म्हणून आज पोस्ट करतेय.

माझे पब्लिक स्टेटस, नोट्स, लेख कॉपी होतात आणि मलाच माझ्या लेखनासाठी कॉपिराईटच्या नोटीस येतात, त्यामुळेच हल्ली माझं लेखन कस्टम सेटींग्जवर असतं, हे मित्रयादीतील बहुतांश सर्वांना माहित आहे. आपलं लेखन कॉपी केल्याचा त्रास नसतो पण आपलं लेखन दुसऱ्याच्या नावावर खपवलं जाताना बघण्याचा मन:स्ताप अनेक फेसबुक सदस्य सहन करत आहेत. मीही त्यातील एक. यावर कळस म्हणून मला माझ्याच लेखनासाठी प्रताधिकार भंगाची नोटिस फेसबुककडून यावी हे हास्यास्पद आहे, ह्यात रागापेक्षा मला फेसबुकच्या कमजोर कम्युनिटी स्टॅण्डर्ड पॉलिसीची कीव येते. असो.

ज्यांना ह्या परिस्थितीतून विकृत आनंद घ्यावासा वाटतो, त्यांनी तो घ्यावा; ज्यांची ’आपल्याला काय करायचंय’ अशी भूमिका आहे, त्यांची ती तशीच असावी पण मित्रांनो, ज्यांना माझा त्रास वाढवण्यात धन्यता वाटते, अशा बाजारबुणग्यांचे ’भाडोत्री निरोप्या’ होणं हे तुमच्या प्रतिष्ठेला भूषवणारं पद असेल तर मात्र तुम्हाला माझ्या यादीतून निरोप दिलेलाच बरा.

मॉंटुकले दिवस


ह्या पुस्तकाबद्दल लिहावं तेवढं कमीच आहे. बालमानसशास्त्र म्हटलं तर समजायला खूप सोपं, म्हटलं तर खूप कठीण. मुलांच्या निरागस विश्वात काय चाललेलं असतं, हे जाणून घ्यायचं असेल तर त्यांच्याइतकंच लहान व्हावं लागतं; नव्हे, ते मूलच व्हावं लागतं.