खंडू उडतच नाही

व्हिडीओ जुना आहे ह्याची कृपया नोंद घेणे.

एका जागी खूप वेळ बसून राहाणं हा तर किंगफिशर पक्ष्याचा स्वभावच आहे पण खंडू जेव्हा माझ्याकडे आला, तेव्हा कावळ्यांशी झालेल्या झटापटीमुळे त्याच्या पायाला थोडा मार बसला होता. तो किंचीत भेदरलेलाही होता, त्यामुळे मोकळं सोडलं कि कोपऱ्यात जाऊन बसायचा. किंचीत लंगडायचा सुद्धा! पक्षी जन्माला आल्यानंतर पिलांच्या शरीरावर जो पिसांचा थर असतो, त्यातली बरीचशी पिसं खंडूच्या अंगावर अजून शाबूत होती. म्हणजेच त्याचा जन्म होऊन फार, फार तर १० दिवस लोटलेले असावेत. म्हणून तो घरी आला तेव्हा पहिल्या दिवशी त्याला एका जाळीच्या बॅगमध्ये ठेवून भरवलं होतं आणि त्याच रात्री त्याच्यासाठी काही दिवसांपुरता एक पिंजरा आणला होता. उद्देश इतकाच होता कि त्याला घरात मोकळं पाहून कावळे किंवा इतर पक्ष्यांनी घरात येऊ नये.

अभिमानही सोयिस्कर असतो का?

महाराजांना देव समजावं कि नाही हा ज्याचा त्याचा प्रश्न आहे पण ज्यांना असं वाटतं कि मेघडंबरीत बसून फोटो काढण्यात काहीही गैर नाही, त्यांनी आजपासून आपल्या कार्यालयामध्ये कुणालाही आपल्या अधिकाराच्या खुर्चीच्या आसपास खुशाल रेंगाळू द्यावं, फोटो काढू द्यावेत. बघा, जमतं का?

ह्यावर बऱ्याच निरनिराळ्या प्रतिक्रियांनी फाटे फुटू शकतात - स्मारक, पुतळ्याची जागा, मूळ जागा, किल्यांचं जतन इ. इ. पण वस्तूस्थिती काय सांगते? आज तिथे शिवछत्रपतींचा सिंहासन विराजित पुतळा आहे आणि त्याच्या भोवती सिंहासनाची शोभा वृद्धिंगत करणारी मेघडंबरी बांधली आहे.

देवळांचं सोडा, आपल्या राहत्या घरासमोर चार फूट जागा वाढवून आपण खाजगी बाल्कनी केली तर तिथे लोकाचं सामान आपण ठेवू का? आपल्याला जर मन इतकं मोठं करता येत नसेल तर महाराजांच्या महाराष्ट्रात त्यांच्याविषयी आदरभाव व्यक्त करणारी काही स्थानं आपणच निर्माण केली असतील तर त्याचा मान आपण नाही राखायचा तर काय कोणी?