अभिमानही सोयिस्कर असतो का?

महाराजांना देव समजावं कि नाही हा ज्याचा त्याचा प्रश्न आहे पण ज्यांना असं वाटतं कि मेघडंबरीत बसून फोटो काढण्यात काहीही गैर नाही, त्यांनी आजपासून आपल्या कार्यालयामध्ये कुणालाही आपल्या अधिकाराच्या खुर्चीच्या आसपास खुशाल रेंगाळू द्यावं, फोटो काढू द्यावेत. बघा, जमतं का?

ह्यावर बऱ्याच निरनिराळ्या प्रतिक्रियांनी फाटे फुटू शकतात - स्मारक, पुतळ्याची जागा, मूळ जागा, किल्यांचं जतन इ. इ. पण वस्तूस्थिती काय सांगते? आज तिथे शिवछत्रपतींचा सिंहासन विराजित पुतळा आहे आणि त्याच्या भोवती सिंहासनाची शोभा वृद्धिंगत करणारी मेघडंबरी बांधली आहे.

देवळांचं सोडा, आपल्या राहत्या घरासमोर चार फूट जागा वाढवून आपण खाजगी बाल्कनी केली तर तिथे लोकाचं सामान आपण ठेवू का? आपल्याला जर मन इतकं मोठं करता येत नसेल तर महाराजांच्या महाराष्ट्रात त्यांच्याविषयी आदरभाव व्यक्त करणारी काही स्थानं आपणच निर्माण केली असतील तर त्याचा मान आपण नाही राखायचा तर काय कोणी?

अंदमान पर्व

’अंदमानातील काळ्या पाण्याची कठोर शिक्षा’ हे शब्द वाचणं, त्याबद्दल ऐकणं आणि प्रत्यक्षात तो अनुभव घेणं ह्यात केवढं अंतर आहे ते काल डॉ. सत्चिदानंद शेवडे आणि त्यांचे सुपुत्र वैद्य परिक्षीत शेवडे यांचे ’अंदमान पर्व’ ह्या विषयावरील व्याख्यान ऐकल्यावर कळले. पिता, पुत्रांनी काल प्रथमच एकाच मंचावरून एकाच वेळी अंदमान पर्व उलगडून दाखवले. काल ह्या दोन व्याख्यात्यांसोबतच डॉ. सत्चिदानंद शेवडे यांचे पिताश्री, ज्येष्ठ प्रवचनकार भारताचार्य डॉ. सु.ग. शेवडे ह्यांच्या प्रारंभिक भाषणामुळे पिता-पुत्र-नातू अश्या तीन्ही पिढ्या एकाच मंचावर पाहण्याचे भाग्य लाभले.